ယောင်​ခြောက်ဆယ်

ရှိတဲ့ပိုက်

ဆံအိတ်ထဲထည့်

အိမ်မှာနေရင်

ပျင်းဖို့ကောင်းလို့

အ

ပြင်ဘက်ထွက်

လူတွေစုံတဲ့

တီးဟောက်စ်တစ်ခုဖက်

ခြေဦးလှည့်ငါဟာ

သေလည်းမ

ထူးနေမထူး

ပဲ

 

ကားလမ်းမ

တစ်ဖက်ငါကူးပြီး

ငါလိုလူတွေ

အများကြီးရှိတဲ့

ကမ္ဘာတစ်ခုဆီ

ဆူညံဆူညံ

ဆောင်းဘောက်စ်ကြီးဘေး

နေရာဦးပြီးဆန်ကုန်

မြေလေးတစ်

ယောက်ထပ်ပေါင်း

သည်

 

လက်ဖက်ရည်ချိုပေါ့တစ်ခွက်

အကြမ်းအိုးတစ်အိုးထဆွဲ

အဆုတ်ကိုဒုက္ခပေးတဲ့

ဘာညာကလည်းတစ်ပွဲ

အပျင်းပြေပါးစပ်ထဲခဲ

တစ်ဖက်ဝိုင်းကမီးခြစ်ဆွဲ

ထုံးစံနှုတ်ဆက်ရင်းနဲ့

ဘော်ဒါထပ်တိုးခဲ့

လောကကြီး

ကလှသွားပြီ

သူလိုငါလို

ငပျင်းကြီးပဲမို့

ပျော်ကြသည်

ဒီအချိန်ဆိုတို့

လမ်းမကြီးက

လူတအားစည်မဒီတွေ

ဖြတ်သွားသ

မျှခေါ်ကြ

မည်

 

နောက်တစ်ယောက်က

ထဇာတ်လမ်းစ

အာစင်နယ်မန်ယူသ

ဘောကွဲရင်းနဲ့

ထငြင်းကြ

ဂျာနယ်တကာဖတ်

ထားသမျှအားလုံး

သွန်ပြီးချဒါဟာ

အရည်လည်းမ

ရအဖက်လည်း

မပါ

 

ခဏတာငြိမ်သွားခဲ့‌

ဒေါသခိုးတွေဝဲ

စိတ်ပြေသွားအောင်လမ်းပေါ်

မြင်ရာဘုပြောခဲ့

အကြောင်းအရာအသစ်ပြောင်းလဲ

အားလုံးစိတ်ပြေခဲ့

လက်ဖက်ရည်ခွက်တွေအေးပြီ

လေချဉ်ကလည်းတက်

လောကကြီး

ကမှောင်သွားပြီ

ဒီအချိန်ဆိုတို့

သွားမယ့်လမ်းက

တူတတ်သည်

ဟိုလူဒီလူ

မျက်စပစ်လို့

ခေါ်ကြသည်ဒီယုန်

မြင်ထွင်ထား

တဲ့ခြုံကြား

ဆီ